Op zondagmiddag zal 'The Tallest man on Earth' een optreden verzorgen in het leukste café van Venlo: Take Five aan de Parade. Achter deze wat cryptische artiestennaam gaat de Zweed Kristian Matsson schuil. Deze zeer getalenteerde liedjesschrijver maakte eerder deel uit van de band "Montezumas" en bracht in 2006 een EP'tje uit met vijf nummers. Dit genereerde in zijn thuisland meteen veel aandacht, hetgeen leidde tot een hele reeks optredens en de release van een volledig album "Shallow Grave" in 2008. Afgelopen najaar trad Matsson aan als support-act op de Amerikaanse tour van Bon Iver. De muziek van "The Tallest Man on Earth" kent zijn scherpe randjes en doet zo af en toe denken aan het wat ruigere solo-werk van Bob Dylan.
Aanvang 17:00 / Entree: Vrij !

Op 24 December zijn wij s'middags vanaf 14.00 uur geopend tot ± 19.00 uur, zoals ieder jaar zijn we ook dit jaar weer op kerstavond gesloten. Ook de eerste kerstdag zijn wij dicht. Tweede kerstdag  zijn wij geopend vanaf  18.00 uur.

 Met oud op nieuw gaan we, nu alweer voor de derde keer, de middag open in plaats van de nacht, dit op verzoek van veel gasten. De voorgaande twee edities waren erg gezellig dus voor ons alle rede om met een hapje en een drankje in de middag al met jullie te proosten. Wij gaan dan open om 16.00 uur om rond 20.00 uur alvast samen met jullie het glas te heffen op een goed en gezond nieuwjaar. Op de eerste dag in Januari zijn wij gewoon geopend vanaf 16.00 uur.

 

Het hele team van TAKE FIVE wenst iedereen fijne feestdagen!!!

Gelukkig, we zijn er nog en weer terug in Take. Bart Oostindie presenteert vandaag zijn nieuwe cd ‘Welcome to the costume ball’. Hij staat samen met drummer Sjoerd Rutten en bassist Jo Didderen op het podium. Met zijn staande bas en de ruimte die Jo nodig heeft om zijn prachtinstrument te bespelen, vult hij al een kwart van de bühne. Dat vult lekker zo. Over lekker gesproken. Dit is echt zo’n zondagmiddag om lekker te relaxen en je open te stellen voor muziek. Van collega W die foto’s komt maken van het optreden, hoor ik dat ‘Welcome to the costume ball’ een geweldige cd is.
 
Al onder het eerste nummer wordt de verwachting ingelost. Wat een stem heeft die Bart. Met zo’n stem moet je wel zanger worden. Loodgieter kan ook, dakdekker idem dito of kraanmachinist, maar wel een zingende loodgieter, dakdekker of kraanmachinist. En dan vertelt hij ook nog dat hij niet zo goed bij stem is. Een verkoudheidje. Helemaal om jaloers te worden . De vanzelfsprekendheid waarmee hij zingt, de verstaanbaarheid van zijn teksten (eindelijk eens geen dialect, God zij lof!) de warmte.. niet gek dat Radio Twee hem heeft opgepikt. Zijn medemuzikanten zijn ook uit het goede hout gesneden. Gewoon kwaliteit, verder niet neuzelen. Na een kwartier of drie waarin iedereen intens geniet, kondigt Bart een rookpauze aan. In zijn kielzog stroomt Take voor een derde leeg. Ik blijf het opmerkelijk vinden dat we als makke schapen het rookverbod in de horeca hebben geaccepteerd. Wat een betutteling. Bart en zijn mannen blijven trouwens wel erg lang buiten staan roken. Zouden zij genieten van de moeder aller kruiden?
 
Het zou goed kunnen want de tweede helft is nog virtuozer. Er wordt gespeeld in de betekenis die kinderen eraan geven. Het plezier straalt ervan af. Als de nummers een na op zijn en dus het hele repertoire gespeeld, kondigt Bart het einde aan van het optreden. We klappen onze handen blauw en opeens hoor ik Bert roepen of ze nog een keer het titelnummer van de nieuwe cd willen spelen. We worden nogmaals welkom geheten op het gekostumeerde bal. Het is een bal waarvan het jammer is, dat het voorbij moet gaan.
 
Maar vrienden en vriendinnen van Take Five, volgende week maandag 29 september staat Nemo Jones op het programma. Neem van me aan dat nu al vaststaat dat de thuisblijvers ongelijk zullen hebben.

Ik sta achter het spreekgestoelte in de raadszaal van het stadhuis dat vanavond heropend wordt. Ik mag vertellen over de betekenis van het stadhuis in de beleving van Venlonaren. Eigenlijk is het heel simpel: het stadhuis is de navel van de wereld. De navel van de wereld voor Venlonaren dus. Het geldt in nog sterkere mate voor Venlonaren die elders zijn gaan wonen. Op een grijze, troosteloze zondag in 1933 zat een Venlose student in München op zijn kamer. Het druilde, miezerde en plensde. Uren, uren aan een stuk. De jongeman werd overspoeld door een wurgende golf van heimwee en Weltschmerz. Hij vroeg aan de hospita of hij een stukje mocht spelen op de piano. Hij kreeg toestemming en het wonder geschiedde. In tien minuten tijd schreef Funs van Grinsven de evergreen ‘Venlo, mien stedje’. Het stadslied begint met de constatering dat Venlo een stad is ‘zoeë besteit er maar ein’. Vervolgens somt hij op waarom dat zo is. Als allereerste zegt hij: ‘Met zo’n schoeën stadhoès’.
 
Funs van Grinsven heeft daarin volkomen gelijk. Voor Venlonaren is het stadhuis een icoon, symbool of metafoor van de stad. Het is een gebouw dat identiteit verschaft. Een navel dus. Op de plek die ons verbindt met de generaties die voor ons in deze stad leefden, komen we als Venlonaren altijd samen. Zeker als er iets te vieren is. Een kampioenschap van VVV en de Boerebroelòf.. Of heel privé een huwelijksvoltrekking in het echt. Het stadhuis is gerenoveerd en daardoor opener geworden. Vanaf vandaag is het niet meer het stadhuis, de burcht van de bestuurders, nee vanaf nu is het het Huis van de Stad. Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon, want bij de opening op 28 december 1600 was het stadhuis dat ook.
 
Na de opening stromen we naar buiten. Het wolvenmeisje en vriendin E staan aan de tap bij Old Dutch. Daar is het beter toeven dan in de vip-ruimte die de gemeente voor de genodigden heeft laten afzetten. De essentie en diepere betekenis van de theatershow die de opening omlijst, gaat een beetje aan ons voorbij. We zien vlammen en rook, horen een harde knal, proberen vage beelden geprojecteerd op het stadhuis te duiden, maar nee… echt over komt het niet. Het overkomt ons meer. Waarom zouden we daarom niet na de heropening van het huis van de stad, naar de huiskamer van de stad gaan?  Naar Take Five? Het is er vol. De activiteiten in en bij het stadhuis hebben toch weer aardig wat mensen getrokken, van wie veel aansluitend naar deze plek komen. De uren verglijden en voor we er erg in hebben is het sluitingstijd. We slalommen naar huis in de zekerheid dat we vaker in de huiskamer van de stad zullen terugkeren dan in het huis van de stad.

We zijn echte natuurliefhebbers. Vorige week dinsdag waren we in het Julianapark, de dag erna ook. Vervolgens de donderdag en omdat we de smaak goed te pakken hebben zijn we tot en met zondag teruggegaan. Mooie ornithologische waarnemingen gedaan. Pimpelmezen, buizerds, tapkraanvogels en andere gevederde vrienden. Eerst op de Vriendenavond van het Zomerparkfeest, toen op de sponsormeeting en daarna natuurlijk vier dagen lang op het festival zelf. Zo’n tachtigduizend buizerds zijn er geteld. Heel bijzonder.
 
Vandaag zijn we weer in een ander park van onze mooie stad. Het Mgr. Nolenspark. Het is vandaag A day in  the parc en dat mag je als natuurliefhebber natuurlijk niet aan je neus voorbij laten gaan. We zijn er ook heengegaan uit solidariteit met de jonge mensen die het hebben georganiseerd. Over solidariteit gesproken. Deze manifestatie in het door ons zo bewonderde groen van de stad wordt op touw gezet voor de daklozen en thuislozen van kapelaan Leo Brueren. En die laat je niet stikken. Nee, daarom zijn we aangeschoven. Wat wel een beetje tegenvalt is dat de vele honderden gasten alcoholhoudende dranken hebben meegenomen. De vergunning verleend in naam van Börger Baer staat het nuttigen daarvan vandaag helemaal niet toe. We drinken maar fluks door zodat we niet meer in overtreding zijn. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat wij ook enkele blikken witbier en flessen wijn naar het park hadden gesleept, maar dat was meer om medische redenen. Het is een preventief middel tegen hartinfarcten. Twee of drie glazen wijn per dag werkt uitstekend. Om zeker te gaan drink ik een drievoudige portie daags. Gezondheid boven alles immers.
 
We zitten aan een tafel te keuvelen met enkele parcaholics als we opeens Bert van den Bergh iets horen zeggen. Zouden we zulke goede oren hebben gekregen dat we in het Mgr. Nolenspark vriend Bert op het terras van Take Five horen praten? Later twijfelen we toch aan onze waarneming en gaan op onderzoek naar Take. Wie zit er inderdaad op het terras? Bert van den Bergh. Nee, met onze oren is niks mis. Maar onze kelen die moeten na de fikse wandeling tussen park en Parade natuurlijk gesmeerd worden. We zetten ons neder en bestelen een Brand Up. … (De vervolgaantekeningen op de diverse viltjes en servetten zijn zo onsamenhangend dat een betrouwbare reconstructie van de rest van de avond niet meer mogelijk is).

Deze legendarische popdichter met band zal op maandag 25 augustus een optreden verzorgen bij Café Take Five in Venlo!

Aanvang 21:00 uur

DJ Soulrabbi zorgt voor een uitgelaten stemming. Wat een heerlijke muziek draait hij. Soul en funk en subgenres ervan. En allemaal vinyl. Ongelooflijk dat iemand zo'n mooie collectie bijeen weet te krijgen. Hij heeft plaatjes waarvan er maar enkele exemplaren zijn overgebleven. Take danst, Take zweet, Take drinkt, Take viert feest.

Het was wennen vanavond in het Julianapark. Zo'n achtentwintig jaar heb ik er rondgelopen als bestuurslid. Eerst als secretaris, vervolgens als voorzitter. Op deze eerste avond van de 32ste editie ben ik de oud-voorzitter. Een 'has been'. Weemoed en opluchting. Trots ook. Op dat 'feestje in het park voor hasjkikkers' zoals het vroeger werd genoemd uitgroeide tot deze parel aan de festivalkroon van Venlo. Kan mijn draai toch niet vinden. Daarom naar Take.

De geestelijke schade, opgelopen door het slecht getapte bier in het Nolenspark , iets te royaal bestreden tijdens de privé-openstelling van Take gisteravond. Ik had een stuk in de hakken toen we naar huis liepen. Mooi trouwens hoeveel uitdrukkingen er in het Venloos zijn voor deze gemoedstoestand. Jaren geleden heb ik ze geïnventariseerd met wijlen Toeën Alsters, de toenmalige voorzitter van Veldeke Venlo. Je kunt un stök in de hakke hebbe. Maar ook in de kraag, geter, kònt, vòt, kloeëte of laaj. Sterk is dat. Maar je kunt in Take Five ook ein sneej in de neus krieëge, onder de raajer van de percessie kòmme, einen blauwe make, de nek vol kriege, um good rake, dich van de gaerd drinke en desalniettemin met eine naatte vinger te lieme zien.

 We staan in het Nolenspark. Het bier is vanavond een ramp. Het laat zich niet tappen of de mensen achter de buffetten kunnen niet tappen. Lauw en laf. Bert stelt in arrenmoede voor om Take maar open te gooien en dan een goed glas te drinken. Met zijn drieën zetten we een tafeltje en wat stoelen buiten. Het wolvenmeisje drinkt een Amsterdammertje, Bert en ik een Up.
Take Five voor ons drieën. Heerlijk.